Westelijk Handelsterrein

Over het Westelijk Handelsterrein

Achter de statige gevels van Scheepvaartkwartier bevindt zich een uniek complex van pakhuizen onder een glazen overkapping, bestaande uit galeries met moderne kunst, restaurants met gerechten uit alle windstreken en winkels met een verrassend aanbod (o.a. een reisbureau en organisatiebureau).

Veel van de gebouwen in het havengebied hebben de laatste decennia hun oorspronkelijke functie verloren. De havenactiviteiten van Rotterdam bewegen zich steeds meer stroomafwaarts van de Maas richting zee. Gevolg daarvan is dat de achtergelaten gebouwen en terreinen een grootscheepse herontwikkeling ondergaan. Aan “transformatie-architecten” de opdracht tot herontwerpen met oog voor de herkomstwaarde.

Het Westelijk Handelsterrein is in 1894 gebouwd door architect T.L. Kanters, op initiatief van een aantal bij de handel betrokken Rotterdammers. Het pakhuizencomplex bestaat uit twee lagen met een totale oppervlakte van 7.000 m². In de pakhuizen werden allerlei goederen opgeslagen uit de Veerhaven. Aanvankelijk ging transport nog met paard en wagen, waarbij de paarden in de benedenstraat gestald werden. Later werd de entree aangepast op het vrachtverkeer. In WO II was het een distributiecentrum voor de Duitsers en bleef gespaard bij de bombardementen.

Het Westelijk Handelsterrein is ontwikkeld door The Interbuilding Group uit Rotterdam, gespecialiseerd in hoogwaardige ontwikkeling van historische panden. Onder de hoede van de architecten Henk Klunder en Jan van der Weerd, is in 2001 de renovatie uitgevoerd. Hierbij is het karakter van het complex in oude glorie hersteld en geschikt gemaakt voor een nieuwe functie met winkels, galeries, horeca en theater. De ruimtelijke ontwikkeling is verrassend: na de in het straatbeeld onopvallende ingang, volgt op het bovenniveau een binnenstraat met een besloten karakter. De gevels vertonen een repetitie van afwisselend grote openingen met zware houten schuifdeuren en kleine raamopeningen. Ditzelfde beeld herhaalt zich in het benedenniveau, terwijl de binnenstraat hier overdekt is door de bovenliggende straatvloer. Over de binnenstraat is een glazen koepel gelegd die ervoor zorgt dat de ruimte als een atrium wordt beleefd.

Bijzonder is het gras op het dak, het oudste grasdak van Nederland, dit is met de grootste zorgvuldigheid opgeschoven en na restauratie van het dak teruggelegd. Het verhaal gaat dat het grasdak speciaal is aangelegd voor de bisschop, die woonde op het Koningin Emma plein en geen uitzicht wilde hebben op een kaal grijs dak. Een soortgelijk verhaal gaat over de gaten in de toegangsdeuren die zouden hebben gediend om katten binnen te laten om op muizen te jagen. De interieurs van de pakhuizen onderscheiden zich door de wisselende maatverhoudingen: bij een breedte van 6 meter varieert de lengte van ca. 27 tot 40 meter. Dit, en de buitengewoon zware houten balklagen, houten vloeren, klinkerbestrating en het schoonmetselwerk van de muren, zijn de meest karakteristieke elementen die bij de renovatie intact werden gehouden.

One Response to Over WHT

  1. Pingback: Anne-Wies – Restaurant Karakter goes Dutch!